Problem
Definiujemy sytuację: czego gracz nie rozumie, gdzie tempo siada albo gdzie decyzja jest zbyt oczywista.
Systemy / praca designu
Mechanikę projektujemy jako zadanie dla zespołu, nie jako pojedynczy efekt.
Kiedy projektujemy system, najpierw określamy decyzję, którą chcemy oddać graczowi. Dopiero potem wybieramy regułę, ograniczenie, feedback i warstwę wizualną. Dzięki temu mechanika ma rolę w produkcie, a nie istnieje tylko po to, by wyglądać efektownie.
Workflow
Jak zespół projektuje nową lub zmienioną mechanikę
Hipoteza
Opisujemy zmianę, która powinna poprawić zachowanie systemu, i ustalamy, jak ją ocenimy w buildzie.
Prototyp
Łączymy regułę z feedbackiem i sprawdzamy ją na małej liczbie poziomów, zanim rozszerzymy zakres.
Tuning
Korygujemy liczby, timing, siłę efektu i warunki, aż mechanika wspiera poziom zamiast go przykrywać.
System w produkcie
Dopiero po przejściu procesu mechanika staje się częścią gry
Niżej pokazujemy cztery warstwy, które wykorzystujemy w Lollipop Candy Match. Każda z nich ma inne zadanie, ale ich wartość pojawia się dopiero wtedy, gdy pracują razem.
Dopasowanie — prosty rdzeń, który świadomie zostawiliśmy czytelny
Przesunięcie elementu ma utworzyć układ co najmniej trzech takich samych cukierków. Dzięki temu gracz nie zużywa uwagi na zrozumienie sterowania i może skupić się na celu oraz ograniczeniach poziomu.
Presja — narzędzie do zmiany wartości ruchu
Ograniczone ruchy lub czas sprawiają, że ten sam układ planszy może wymagać innego myślenia. W jednym wariancie liczy się ekonomia ruchu, w drugim szybkość rozpoznania okazji.
Power candy — większa skala decyzji
Specjalne cukierki dają nam możliwość budowania łańcuchów i mocniejszych reakcji. Projektujemy je tak, aby nagradzały przygotowanie planszy, a nie tylko przypadkowe szczęście.
Cel poziomu — filtr dla wszystkich pozostałych decyzji
Cel mówi, które ruchy są naprawdę wartościowe. Dzięki temu dopasowanie nie jest celem samym w sobie — staje się narzędziem prowadzącym do konkretnego rezultatu.